Kontrola dostępu Wałbrzych

Nie zawsze w stanie, w jakim jest. W poniemieckiej zabudowie drewniane ościeżnice bywają osłabione przez lata wilgoci i użytkowania, co uniemożliwia pewne osadzenie elektrozaczepu — zamek zamontowany w takiej ościeżnicy wyrywa się po kilku miesiącach. Sprawdzamy to podczas oględzin i jeśli potrzebne jest wzmocnienie, uwzględniamy je w zakresie prac i w wycenie. W bramach o wartości zabytkowej stosujemy rozwiązania wpuszczane, niezmieniające wyglądu skrzydła.

Tak i w Wałbrzychu projektujemy w ten sposób większość instalacji dla wspólnot, bo budżety są tu zwykle ograniczone. Pierwszy etap obejmuje bramę główną wraz z kontrolerem i okablowaniem magistrali doprowadzonym do miejsc, w których kolejne przejścia są planowane. Dołożenie piwnicy czy śmietnika w kolejnym roku sprowadza się wtedy do montażu czytnika i zamka, bez nowego kontrolera i bez kucia. Kluczowe jest, żeby zapas przewidzieć na początku — bez niego rozbudowa kosztuje wielokrotnie więcej.

Strukturę uprawnień projektujemy po obchodzie obiektu i rozmowie o tym, kto, kiedy i którędy się porusza — a nie na podstawie rzutu budynku. W adaptowanych obiektach poprzemysłowych podział funkcjonalny rzadko pokrywa się z układem drzwi, więc część przejść bywa zbędna, a inne, nieoczywiste, okazują się kluczowe. Na tej podstawie dobieramy liczbę kontrolowanych przejść i poziomy uprawnień. Magistralę prowadzimy z zapasem do miejsc prawdopodobnej rozbudowy.

Zasada jest taka sama jak wszędzie: na drogach ewakuacyjnych stosujemy wyłącznie zwory elektromagnetyczne zwalniane przy zaniku napięcia, z przyciskiem awaryjnego wyjścia przerywającym obwód niezależnie od stanu systemu. W starej zabudowie dochodzi dodatkowa kwestia — drzwi bywają zdeformowane lub osiadłe, co utrudnia prawidłowe przyleganie zwory. Przed montażem sprawdzamy stan skrzydła i w razie potrzeby proponujemy regulację. Rozwiązanie uzgadniamy z instrukcją bezpieczeństwa pożarowego budynku.