Sieci komputerowe Dzierżoniów

Od inwentaryzacji, zanim cokolwiek dołożymy. Sprawdzamy miernikiem, który przewód dokąd prowadzi i jakie osiąga parametry, oznaczamy tory na obu końcach, porządkujemy szafę i sporządzamy schemat. Dopiero na tej podstawie widać, co da się wykorzystać, a co wymaga wymiany — i często okazuje się, że znaczna część instalacji jest sprawna, a problemem są pojedyncze odcinki. Sama inwentaryzacja ma wartość niezależnie od dalszych prac, bo późniejsze awarie przestają oznaczać godziny szukania.

Najczęstszą przyczyną nie jest sam przewód, lecz sposób jego zarobienia i łączenia. W obiektach dzierżoniowskich regularnie spotykamy tory, w których odcinek jednej kategorii łączy się z fragmentem innej przez puszkę w ścianie — taki tor nie osiąga parametrów żadnej z kategorii. Drugą typową przyczyną jest przeciążony przełącznik lub pętla w topologii sieci. Pomiar miernikiem rozstrzyga to jednoznacznie i wskazuje konkretne gniazda do poprawy, zamiast zgadywania.

Da się, choć wymaga to wykorzystania istniejących dróg zamiast projektowania nowych. Prowadzimy trasy pionami instalacyjnymi, w korytach przy podłodze lub pod gzymsem oraz przez przejścia w miejscach już wcześniej przewierconych. Przy ścianach nośnych o dużej grubości przejście wymaga długiego wiertła i dokładnego wyznaczenia trasy, ale jest wykonalne. Zakres prac i ich widoczność pokazujemy podczas wizji lokalnej, zanim powstanie wycena.

Tak, każdy tor sprawdzamy miernikiem i przekazujemy protokół pomiarowy z wynikami dla poszczególnych gniazd. To jedyny dowód, że tor rzeczywiście osiąga deklarowaną kategorię, bo użycie dobrego przewodu nic nie gwarantuje przy źle zarobionym gnieździe. Do dokumentacji dołączamy schemat z numeracją punktów oraz zdjęcia szafy przed jej zamknięciem. Materiały przydają się przy odbiorach, przy późniejszym serwisie i przy ewentualnej zmianie wykonawcy.